Nie czaruj mnie proszę swoją nagością
Bądź prawdziwa jak śmierć
Jak prawda bądź zakłamana
Ulotna jak nicość

Byłaś sercem bijąca płucami oddychająca
Skórą szorstka krwią łaknąca
Wymiocinami uświadamiająca
Orgazmem skończona

Obłok rozciął Ci cnotę utraconą przed nocą
Poślubną w kostnicy
Było ciemno i zimno
Zresztą zawsze byłem niedbały
A Ty szczerze niewidoma

Więc nie czaruj mnie proszę swoją nagością
I tak przez wieczność w oczach widzę Cię w skórze
I tak przez nicość naszych doznań wyrzeźbi Cię strach
W drzewie bez imienia i szat