linie średniego napięcia opadły na czapki przechodniów.
jak babcine piersi. powieki. w grubych rękawiczkach
gdzieś z boku stoją poeci. z popękanymi językami.
ofiary własnych przerzutni. nękają ich jak wszystkich

c i ą ż e n i e, aborcje. każdy ma już za sobą swój
niewielki wybuch. w kieszeniach niepokalaną maryśkę.
w zeszytach kropki. jak pieprzyki powodują
nowotwory - wiemy. a o te łatwiej, mimo wszystko, latem.

ciężko, więc budować napięcie. linie są jakie są. prąd
jaki jest - wiemy. poeci. ulice zaciskają im na szyjach
pętle, ronda. łapczywie oczami szukają transformatorów.
reformatorów. mamy i taty. ciąży, która daje

macierze rozwiązań.