Nie twoje dzieci, nie twój dom stoi w ogniu.
Adam Ostrowski

nie znam do końca źródła konfliktu
obrazy spadają swobodnie jak bomby
deszcz na polimerowe poszycia parasoli
rynny zatkane tysiącami gnijących ciał

jak wiesz martwi już dawno schowali strach
stoją gdzieś obok gaszą pożar wiadrami krwi
która nie zmieściła się w ludzkich sercach
ktoś inny gasi pragnienia powieki zapala lonty

przewijasz to w kółko jak szpulę kolczastego drutu
raz ściągnięte obrazy ładują się szybciej
wzdłuż internetowych łączy biegniesz po mamę znajomych
zagryzione paznokcie trzeba będzie wyrównać jak ziemię

algorytm z mountain view sugeruje podobne wideo
kocham cię jak irlandię
jucha zmyta z przeglądarki jednym kliknięciem
wyciszone krzyki dźwięki systemowe

lecz za jednym drugim horyzontem wciąż wyją syreny
mapy rozciągnięte z ludzkich ciał stoją na półce
w skórzanym atlasie obracają się wokół przekrzywionej osi globusa
za jednym drugim horyzontem wciąż na nas czeka

zbyt daleki bliski wschód


09.12.2012, Pascani