Kawa niedopita, papieros gdzieś w kącie się tli,
Lampa nie-zgaszona, kolejna łza, na policzku się lśni,
Za oknem znowu deszcz, albo słońce czy nawet grad
Wiatr powoli przenosi te krople i stuka, jakąś melodię gra.

W mojej głowie wciąż rodzą się pytania,
Czas na zegarku coraz szybciej gna,
Książka na ziemi leży bo z rąk wypadła,
Po co ją dźwigać, niech leży, samotnie jak ja,
W ciszy pustki, w hałasie smutku, trwa.

A ja wciąż zamyślony, nad jutrzejszym dniem.
Co zrobić, gdzie iść, jak ugryźć życie, aby żyć...
W tym amoku myśli, spoglądając na serca dno,
Zasypiając, będąc pytanym przez Boga, mówię że:
Planów na jutro nie będzie.