Myśląc o tym co było i będzie,
A nie wiedząc co jest teraz,
Podążając drogą, której nawet nie rozumiem bez emocji oraz poczucia czasu,
Samemu nie wiedząc po co to wszystko,
Samotność to coś niezwykłego,
A dla mnie przez całe życie nic niezwykłego,
Dotykając palcami pełnymi niepewności oraz pytań,
Ścianę pełną krwi i ludzkich łez...
Patrząc oczami które płaczą ,na to wszystko...
A wargi nie zmieniając tego samego kształtu,
Nieustającego smutku,
Rozpaczy i trwogi patrząc jak upadam...
Które są skutkami lekkomyślnych i złych decyzji,
Bo wiemr30;że już o mnie zapomnieli...
Bo wiem że przeznaczona mi jest samotna wędrówka,
Mimo że tak cierpię i płaczę każdego dnia,
Nad swoim żałosnym losem,
Tak samotnym..
Że z trudem pamiętam dźwięk własnego głosu...
Zapominając o swoim człowieczeństwie...
I tracąc to co moralne.