Płoną na płótnach
zachody słońca
rozwieszone
w bieszczadzkich sztalugach
jesieni

rwący potok
łagodnieje
u bram
drewnianej cerkiewki

po połoninach
wciąż wędruje
niezmącona cisza
niezapisanego wiersza
i dzięki zanosi
Najwyższemu
każda z dróg
która prowadzi
na szczyt

bu podejść tak blisko gór
zadziwić się wszystkim kolorom
z paletą słowa podejść
póki zachód słońca zapadnie
w jesienne ogniska
spokoju