Całe życie to wydawanie -
pieniędzy, zapisanych myśli,
zdrowia na pastwę cywilizacji.

Wydawanie się, że racjonalny rozum nie śni
o calutkim, płynnym żółtku i idealnie ściętym białku;
wiecznie stojących piersiach; kołyszących w okrągłym
tańcu biodrach z jabłkowej skórki i takim kobiecym dźwięku,
co kładzie się w każdą najmniejszą szczelinę męskiego niepokoju;

o mężczyznach - czułych i opiekuńczych chuliganach,
muskularnych pianistach, co przenoszą góry,
grając oczekiwane nuty na szczytach odgadniętych, kobiecych potrzeb.

To oczekiwanie tej ery, gdzie wszyscy będą się miłować.
Albo liczenie na koniec świata.
Ale ten najsprawiedliwszy, gdzie giną ci najgorsi.
W ostateczności wszyscy naraz.