Nie rozumiem ludzi, którzy tak wiele mówią o sobie.
Nie rozumiem ludzi, którzy milczą.
Tak uparcie milczą

A nuż to miłość.
Serce na talerzu.
Dusza przyprawię.
A radość na deser postawię.

Nie rozumiem pogardy i ignorancji.
Tych wysokich spojrzeń znad firanki rzęs.
Pustych oczu, pustych łez.

Nie rozumiem.
Pomożesz?
Pomożesz zrozumieć.
A tak już wiem.
Ciebie nie ma.
Odpłynąłeś ze szklanką wina.
W tą przepaść gdzie otwarło się serce moje.
Już prawie wszystko wiem.
Ale dalej nie rozumiem.
Gdzie jesteś?

Po co pytam?
Odpłynąłeś ze szklanką wina.
Zjadłeś serce z moją duszą.
Nie ma serca.
Nie ma duszy.
Nie ma radości.
Ale nie ma Ciebie.

Za firanką rzęs ronię łzy.
A ty zabierasz innej serce.
A jeszcze innej duszę.

A za firanką rzęs ronię łzy.
Za sercem, za duszą, za Tobą?
Nie rozumiem ludzi, którzy milczą.
Nie rozumiem ludzi którzy mówią tyle o sobie.
Którym z nich byłeś?
Którym z nich byłeś dla mnie?