Zbudzona ze snu brutalnie, niczym burza,z pościeli jak z traw tęsknota się wynurza,budzi się tęsknota jak dzień co świtem wstaje,spogląda wokół siebie i smutek rozdaje.Patrzy wokół siebie, nie widzi nikogo kto jej rozweseli serce styrane,minęły rozwiały się chwile roześmiane.Tęsknie wzrokiem wodzi szuka zapomnienia, w tym tęsknym upale nie znajduje cienia,umiera więc po cichu w swojej samotności,jak kwiaty bez wody,jak człowiek bez miłości.