wystawione na pokojowych stelażach
proroctwem bez poklasku malowane
obrazy choć tylko w jej głowie

może dlatego jak trzask spod końskich kopyt
rytmicznie i żwawo
odpada z nich kolejna część
bezpłodna
żegna ją z okrutnym grymasem

bo nadal chce być królową
z pogranicza
jawy i cudzych snów w które wchodzi
zapominając śnić własny sen

nitkowaty i kruchy
jak ozdoby na stelażach
tam w jej pokoju
trwa