Spojrzenia spowite mglistą woalką ciszy
pokój naciąga kolorem szarości,
za oknem brzoza, stara konarami
macha do mnie radośnie
oddech miarowy, którego myśl nie słyszy.
Spokój podawany w pigułce, co rano
potem sen długi jak wieczór grudniowy,
wspólny posiłek dawka ukojenia na noc
a jutro dziś powtórzone, jak echo tak samo.

Prosta terapia na dni życiem starem stargane.