kobieta wie że musi przekręcić klucz
pozbyć się obręczy przesłaniającej oczy i usta
odejść by nie żałować kilku chwil
które zakwitły i wydały owoce

gdyby mogła cofnąć czas
czy rzeka jej oddania nie dotknęłaby
brzegu przeznaczenia

jeszcze łąka jest oddechem
po wyczerpujacym biegu
a przestrzeń oparta o smugę lasu
deszczem oczyszczającym powietrze
lecz udręka zatruwa potok
pogłębiając zrozumienie

kobieta połyka drobiny szkła
wypełnia nimi szczeliny księżyca
i zamyka w kamiennej skrzyni

kolejny dzień toczy się wokół ronda
zmyślonej fabuły
bez możliwości zjechania na prostą

już nie chce dłużej zaprzeczać i udawać
że chichot demona jest bez znaczenia

to ostatnia chwila by nie zadławić się
cierniem wyszarpniętym z krzyża