Siedzi przy fortepianie i przewraca kartki
szumanowskiego zbioru Sceny leśne
super hedonista Dorian Gray.

Jego portret - ożywione zwierciadło duszy,
przerażające w swojej dosłowności
pod płaszczem subtelnych aluzji,
kiedy dusza przybiera postać portretu
widać jego gorszy profil:
Mój obrazie, powiedz przecie,
któż jest najwstrętniejszy na tym świecie?

Narcystyczna miłość głęboka
aż do szpiku kości,
niemoralnie nienasycony sybarytyzm
odbijają się na płótnie zeszpeconym
obrazem duszy Doriana,
na pochybę wszem artystom - myślicielom
aż się krew trwoży w ich żyłach.

Tylko pan Wilde dziwnie spokojny
jakoś nie przewraca się w grobie.