nie ma miłości bez uśmiechu
jak nie ma jabłka bez jabłoni
i rzeki - wzdłuż posłusznych brzegów
czy choćby brzóz bez białej kory

czułości dwojga bez dotyku
szczęścia bez domu rodzinnego
gdzie stosy wspomnień śnią na strychu
o tym co żyło pod powieką

staruszki bez wcześniejszej Hani
która skakała na skakance
w spódniczce tuż za kolanami
zabawnie podrywanej wiatrem

nie ma uśmiechu bez miłości
szarych odcieni w łuku tęczy
skomplikowanych prawd najprostszych
że łatwiej kocha się po śmierci