łukiem gwiazda Ziemi
tak kraśnie zamknięta miłość
przez śnieżący telewizor
czy parkan łaknący horyzont

drewnianym uśmiechem
do skrzypu pola
baję przędzie
szkło w popłużny sen upycha
czarnobiała suknia szyby
słowna krasnym szwem

płatków uszu
w biel zaklęcie

szumi głuchy telewizor
obraz wity w śnieg
wiatr o tajgę niemo zgrzyta
naprężony sen

w krasne mary lot obwieszcza
zaprzęgany kruk

łuk spuszczony za Jenisej
w nim zatańczy z lilią
jutro, dzień i noc
a może Bóg