Czar prysł , minęła dwunasta
już ją utraciłeś,
oczekiwałeś zbyt wiele, sam chamie złoty róg zgubiłeś myśląc, że ona znów walnięta
i kolejny raz poniesie twoje NIC
na szczyty szaleństwa,
byś tylko warknął jak pies od niechcenia
i znieczulony hańbą tarzał się u jej stóp
nadal żądny zaszczytów darowanych po prostu.
Tak łatwo się zagubiłeś
nie odnajdziesz sumienia,
ostał ci się jeno sznur...
minęła dwunasta
ona już znalazła pantofelek,
po który schylił się niejeden książę.