W chwilach po skosie
Świat inaczej przywiera do szyb.
W poziomie rozmyty
W pionie nie do przejścia.
Wpada rano wytęsknioną butelką z mlekiem,
Krótkim błyskiem
w dawno zatrzaśniętych oczach,
imieniem stukającym po schodach gdy czekam.

Miniaturami fantazji układam ludzi na wymiar
Kształtuję przestrzeń z lufcikiem na niebo.