puszczają luty w jego miedzianej zbroi
gdzieś z dala dobiegają cię ostatnie tony
szumu kwantyzacyjnego stoi przed tobą
cichy zmarznięty na swój sposób elektrostatyczny

o co spytać człowieka dwóch cyfr
gdy wraca z podróży niebo ziemia
nic co cię dotyczy nie jest rozmyte
piaski plaży bywają ciepłe lub zimne

spytaj więc o czarny przełyk choroby
której stajesz w gardle jak suchy chleb
o szpony nieoznaczonego zmartwychwstania
niezdecydowanych proroków

dziury bramek logicznych zieją
pustką jak laminowane kiedyś serce
malutkie nóżki mikroprocesora
przebierają jedna za drugą

czy lepiej niż miedź przewodzi bóg