zbawione dzieci zanurzone w światłowodach
czekają na swoją kolej do mycia
po zmroku wśród naręcz brukowej kostki
tęczowe języki liżą ich stopy

łzy matek stałe jak żelastwo
mają rzeczywisty metaliczny posmak
który przemija wsród zgiełku
cicho przekręcanej klamki

łzy matek starannie zlewamy do konewki
podlejemy nimi małe garbate drzewka
z korzeniami na głębokość doniczki
wiecznie niedorosłe wiecznie rządne łez

ciuchów i dupersztyków
nie wiedzą że

nadejdą rozstania inne niż wszystkie
ludzkie skrzyżowania zmienią się w ronda
nie wypada więc nie wspomnieć o chrystusie
królu polski