Pani X bardzo lubi wywoływać duchy
klasycznych kompozytorów.
Rozmawia z Mozartem, Bachem,
Strawińskim, Ravelem, Czajkowskim,
Schumannem, Mahlerem.

Największą przyjemność sprawiają jej spotkania z duchem Chopina.
Wtedy nakłada na siebie najbardziej strojne szaty,
Przypudrowuje nos, nakłada okulary,
robi mocną kawę i zasiada przy okrągłym stoliku.
Rozmowy z Chopinem bardzo ją zajmują,
są prawie tak wspaniałe,
jak koncerty fortepianowe e-moll i f-moll.

Wydaje jej się, że bardzo dużo już wie o duchu Chopina,
choćby to, o czym wciąż powtarza jej Fryderyk:

Nie można mieć żadnych artystowskich odchyleń,
grając moje utwory.
Powinny brzmieć tak jakbym ja je grał.
Wszystko powinno brzmieć zgodnie z Moim Duchem.

Pani X usypia uśmiechnięta,
by obudzić się nad ranem
i pobiec szybko na Konkurs Chopinowski,
gdzie zasiada w loży jurorów.

A duch Chopina zostaje w domu,
siedząc przy okrągłym stoliku.
Popija czarną kawę.