Spada na głowę dzień kopem rozwalony.
Organizm nie przetrzyma rozwolnienia,
musi zwymiotować, to co leży na żołądku.
Kapie z czoła. Ulewa pod drzewem zmywa
spalone miejsce, wyryte na powiekach ciąży.

W labiryncie drzew każdy ma swoją gałąź,
buja się na niej chwytając muśnięcia powietrza.
Zmieniają pory roku uśmiechy, pozują zmarszczki
na twarzach, klepsydra ustawia ostrość,
przesypie każdy konar, tylko wiara ją odwróci.