Wyświechtaną prawdą twarz przyoblekasz,
sztandary święte po procesjach nosisz,
w obłudnych modłach sumienie swe pławisz.
Czy jeszcze odrobinę człowieka
pan w tobie zostawił ?
Miłujesz tak bardzo Boga swego,
a nie nauczyłeś się kochać bliźniego.

Z fałszywym uśmiechem,
przez życie się toczysz,
by po drugiej stronie
spokój duszy zyskać.


Gdy w ułomności
ugrzęzło twoje życie,
miłość twa obmierzła,
w duszy bez współczucia.