Czasami krzyczę, ściany nie odbijają echem,
jestem sama,
korytarz za długo wciąga wspomnienia,
szarpie mnie za włosy, przybija do ściany.
pisze do siebie, mówię do siebie,
gromadzę w szufladzie myśli.
cisza.
a w ścianach bruzdy od płaczu,
bruzdy na twarzy,
nieprzeleczone rany odkładają się na zawsze.
na oszlifowanej twarzy musi gościć uśmiech, by przeżyć.