promienie słońca bezszelestnie
jak odwieczne duchy
przedzierają się przez zamglony poranek
chmury oplatają delikatnymi palcami
swoją błękitną kochankę


wtem gwiezdną kopułę przykrywa mrok
gęsty i ciężki jak smoła
grzmot rozdziera powietrze - niszczyciel spokoju
długie i zdradzieckie palce podniebnej nemezis
czyhają na nieostrożnych


nawałnica jednak minie w końcu
i przez ten jeden moment
ulotny jak pył na wietrze
masz szanse by ujrzeć tą iskrę
w każdym ludzkim oku


patrz uważnie
choć nie każdemu jest pisane
zobaczyć nadzieję