Chodzą po tej ulicy, jakby chcieli ją rozdeptać,
rozepchnąć bruk zalany asfaltem, ziemię pod nim,
dokopać się do grobu, wszędzie tutaj groby,
historie jak stare, zatrzaśnięte szafy.
Dawno nie wietrzone, nikt nie przejrzał
tego muzeum ran, porażek i ustrojów, ubrań,
które pamiętają, kto stał z nimi, a kto z nami,
komu wygryźć dziurę w głowie.
To nasza historia i nic nikomu do tego, wołają,
z każdą chwilą bliżej granicy materiału.