Zaroił się świat pełnią barw wiosenną
Nie skrycie nie żwawo powstaje z letargu
Rozciąga ramiona wołając Mamo
Gdzie jesteś co robić mam dalej

Co było nie wróci i jest zapomniane
Choć wcale nie wiemy co czynić nam trzeba
Płyniemy myślami po rzece tej marzeń
By dotrzeć do morza mądrości

W meandrach zawiłych z pozoru bez kierunku
Wyłania się skrawek przyszłości
A potem skąpani w błyszczących wodospadach
Pragniemy już tylko...

Świat pełen ziszczonych nadziei
Ku słońcu wyciąga ramiona
Cóż najważniejsze jest w życiu
By być ponad wszystkim