Powiedzmy, że żyje bez marzeń
Powiedzmy, że bez jakichkolwiek ambicji.
Że, popycham dziś ten wózek
bez różnicy wyraźnej
wieczór czy poranek.

Dodam jeszcze, że wkurwiają
mnie niezmiernie, buddyści
w krawatach, pindy w cekinach,
program pierwszy telewizji polskiej.
Dzień, w którym kupię komplet
noży kuchennych jest bliski.
Nastanie porządek.

Dziś jednak
zwyczajnie, leżę w pościeli
topnieję, kurczę się.
Niektórzy podobno robią to w kościołach.
Mi jednak potrzeba tego gnoju.
A to co piszę to nie jest konieczność.
To jest luksus.

Dodajmy jeszcze, że wracasz za tydzień.