Kruszone brylanty, bariery przegniłe,
Co w sile tysięcy dziesiątek przybyły,
Za kurhan, ku prawdzie, w ślepej blask podzięki,
Gdzie jęki miast niszczyć, wciąż dodają siły.

Wieczorne schną trawy w rytm palonych marzeń,
I zdarzeń co miast milknąć pustość ryją znaku,
W zabawie, katordze, ciernistym koszmarze,
Z twarzą wciąż szczęśliwą, kiedy tną ją na pół.

Kagankiem, kropidłem, batem, ogniem, dymem,
Czynem łez niegodnych, by te twarze żłobić,
Ozdobić rumieńcem, nim wybuchnie serce, burszynem
fałszywym przez wieki karmione, na koniec by móc się odrodzić.

I szept tylko tli się, jak może najciszej,
By w bliższej otchłani, najdotkliwiej ranić,
Za nic mając krzyki, które zda się słyszeć,
Dłonią drżącą ująć, jak sztyletem zabić.

Nim stopnieje słońce, nim Jowisz zatonie,
I koniec się podda wyrokom nieznanym,
Na starcie spalony, w przedbiegach przegrany,
Nadziei pergamin, co paląc, nie płonie.

W świecie, który istniał, choć nikt go nie widział