w takie dni jak ten
wyraźnie czuję ślady arby
bezsilność nie pozwala nawet
na ruch powiek
a cóż dopiero mowa o szeleście

jak drętwy arbalet na dnie oceanu
leży martwa dusza
na kapitalny czeka
arbalet i psyche

a przecież miało być tak pięknie

tymczasem w arboretum rocznie dwa tuziny
zaledwie
światowy kryzys czy moralny wirus

kiedy on się skończy i kto pierwszy
arcus szlifowany wprost do nieba puści

tak potrzebny zwiastun normalności.