Gdy był młody - dyplom robił,
W szkole miał przyjaciół, do życia sposobił.
Potem założył rodzinę i robił kasę.
Aż tu nagle wieść: zbierają naszą klasę.
Więc wnuczek kompa włączył, syn zalogował,
Fater usiadł w fotelu i się zafrasował.
"...No, bo szkoła, nasza stara buda,
Nasza młodość, nasze zdrowie,
Kolejarzy oczko w głowie..."
Serce mu rośnie, raduje się dusza,
Gdy refren brzmi jeszcze w uszach.
Czterdzieści lat,
To czasu szmat.
Państwa się zmieniały,
Ustroje upadały.
Minął wiek, ciekawe czasy.
Ale nasza paka trwa i znów rusza do klasy.
Myśli się kłębią: najpierw pytać czy gadać?
Co przypomnieć, o czym opowiadać?
A oni dyskutują i belfrów oceniają,
Wesołe i smutne chwile wspominają.
Wszyscy są tak blisko?!
"Komp", "Net" - jak to wszystko
Trudno pojąć - duma stary.
A jak ułatwia. - Nie do wiary!