Masz całkiem eleganckie chmury. Mleczne wspomnienia
wypełniają kwadrat powietrza z którego
chwytasz sny. Wywleczone języki jak skrzydła
gotują się do lotu.

Masz całkiem eleganckie chmury z ziemi i wody.
Z potu rytuału i śpiewu cichych modlitw
jest całe twoje niebo. Wyschłe języki bełkoczą
a ptakiem też nie jesteś.

Masz całkiem eleganckie chmury. Kolumny świątyń
jak suche badyle po których wspinasz się
by zakrzyczeć słońce. Masz całkiem eleganckie
chmury których się wyrzekasz.