Konwalie takie ulotne

Trzeba szybko je sprzedać

Niebo marszczy brwi

A w domu piszczy bieda



Żeby tylko nie zwiędły

Żeby dzwoniły dzwoneczkami

Żeby tak wonnie kusiły

I do ludzi się śmiały



Dziewczynka śpiewa tak cienko

Aż drży jej głos konwaliowy

Może zdąży sprzedać kwiaty

Zanim pójdzie do szkoły