codziennie wychylamy głowy z łona matki jak samotne żonkile
wyciągane z wazonu. współżyjemy ze sobą w ciszy, pokoju

bez okien, gdzie pękają strupy, gdzie nawet palce przybierają
kształt S. na ulice wypadają włosy. oddech zimna zamiera

w eterze i spada na ziemię. łupinki jabłek poważnieją,
zmieniają miejsca z pomarszczonymi śliwkami. już nigdy

nie będą dorodne, nie będą rosnąć, a usychać. nikt nie
przekręci wskazówek wstecz, ani nie wydepcze im prostej ścieżki.

chcemy żyć długo. sczerstwiejemy.