zaczął wychwalać to
co napisał
by łatwiej prowadzić narrację
powiedzmy wiersz

nie wiadomo kiedy uwierzył
w jego i swoją doskonałość
byt pewny i niezależny
a także rozumny

słowa krytyki rozśmieszały go
do łez mawiał

tak głośni i długo dudnił w bębenek
swój i sobie podobnym
aż wiersz oniemiał
podwinął zakończenie jak pies ogon
i zwinął się

nie oczekujcie puenty