Pająk sieć snuje samotnie
Wpadną w nią ofiary nie żyjąc roztropnie
Rysa na szkle skazę obwieszcza
Napełnij dzbanuszek, pogodną treścią

Pajęczą nicią życie jest pisane
Tak wątłe i szare, rzeczywistością zwane
Niech schody kamienne, naszej codzienności
Nie powtarzają echem samych przeciwności

By barwy łąk, malowanych kwieciem
Zagościły, kolorem, zapachem i życiem
Schodami w górę z uśmiechem na twarzy
By każdy człowiek, miał to o czym marzy

Z uporem pająka, co sieć swą snuje
Dbajmy o to wszystko, co żyje i czuje
Bo każdy kwiatek na ogromnej łące
Ma swoje miejsce i cele znaczące.