tli się nad trójkątem blatu, tuż pod ciepłym brzuchem
antresoli - marzenie jakby nie z tego świata, bo świat ten
to sam plusz i ściana zapieczętowana boazerią. i są
w tym świecie dwa metry starej kanapy przykryte kraciastym kocem
i biurko z magnetofonem firmy sharp. a gwiazdy wysyłają
krótki lecz bardzo wyraźny sygnał do okna, wisząc
nad trzepakiem, kioskiem ruchu, przystankiem.

leżąc na materacu z wnętrznościami
typu bonelli bezczelnie udaję, że mam
na wyciągnięcie ręki cały rząd zakurzonych kaset
co śnią o hologramie

i dalej:
że nie ma bladej i zimnej twarzy przy bladej i zimnej
ścianie.