rozkopana ziemia
w ogniu narody
głodujące dzieci
wszystko na krańcu

aaa tu wiersz pod krytykę
tak samo bezbronny

może bezradni ci piszący
na morale świata
poskramiają wyrzuty sumienia
na brak odwagi

świat się nam zamyka ludzie
i kurczy przez mgłę kurzej ślepoty
na wszystko co poniżej stanu
i powyżej szarej codzienności

pora zejść niżej by dojrzeć
podskoczyć wyżej nad codzienny obiad
ja idę dać bułkę przepłacić za polską stal
napiszę jeśli wrócę