nie udawaj
to w tobie
płoną kościoły
rzeki unoszą ciała
dogorywa tłum w Mitrovicy
i dalej w dół szrapnele
na Pristinę i Srebrenicę

nie udawaj
że zaklęciem
zaśpiewem wierszem
zatrzymasz lot pocisków
zagwoździsz krtań automatu
rozgrzeszysz się tuszem
spływającym na papier

bo krwi żąda
tamta krew
wsiąkająca
w celuloid

spod twarzy przebijają
generalskie pyski
w zakolu aorty dojrzewa
płód dzikiego zwierza


wiec nie udawaj
żyjesz bez usprawiedliwienia

teraz i zawsze