z cyklu Szkoła


***

zawiesina
to zachwyt nie chce się rozpuścić
w przydługim już spojrzeniu

wskaźnik uniwersalny
słabnące kolana
przypływem grawitacji
rozchylone westchnieniem
usta

dyfuzja zafascynowania
sypkie półsłówka
krzepną
w zrozumienie
aż skrzy się
nieśmiałość wpada w ramiona

ciąg reakcji
przyciąganie ciał
wymiana dodatnich ładunków

i jej prośba
tylko nie tłumacz wszystkiego
chemią


30 sierpnia 2004
wiersz na pożegnanie licealnej chemii
która odeszła w niepamięć