Oczy,
roztopione przez zachodzące słońce i księżyc w pełni samotny,
chowam do słoika po ogórkach, które zapomniały o zieleni.

Słucham krzyczących
gwiazd spadających
i zapamiętuję ich ostatnią wolę.

Skubię granat tej nocy pesteczka po pesteczce,
bo jak jeść szybko, gdy oczy zalane pływają w słoiku po tych ogórkach.
Tak tych ogórkach, które mimo, że beznadziejnie niezielone,
zjadłam przed chwilą.