Moja egzystencja
nie podejmuje decyzji
nie poddaje się prośba euforii
nie ucieka w cienie woskowych świec..
w dziury po marmurowych nagrobkach..
nie usypia w pajęczyn labiryncie..

nie podejmuje decyzji

nie zadaje pytań..

wycieka z puszek jak winogronowy sok
plamiąc biały obrus niewinnych spojrzeń

Mój egzystencjalizm
zielony potwór furii
schowany za szafą wspomnień
wygląda zza framugi drzwi
...Szukając Aniołów

Moja egzystencja..

ostatni sztuczny uśmiech wśród gwiazd