Ten dzień ma konsystencję farby.
Łagodnie wlewa się do oczu
spójnym strumieniem.

Wspomniałem o farbie; owszem,
ten dzień ma swój unikalny kolor,
ale nie radzę go dotykać, by się
nie pobrudzić. Niech wyschnie
w spokoju.

Wysechł już?
Jeśli tak, to możesz już o nim
zapomnieć. Zaraz zniknie
i wtopi się, otoczony liczbami
wyjętymi z kalendarza. Każda liczba
to inny kolor.

Oczy znów są puste. I gotowe.