nie dziś tradycyjnie to napiszę,

Chłodny wieczór przy cieplutkim kominku,
Biurko dębowe, świeca rozświetlająca półmroki,
Natchnienie w garści i wysłużone pióro w ręce,
Subtelnie spływający po nim tusz,
Opadający na białą, szelestną kartę wspomnień.
Słowa układające się w spójną całość -
Naśladowczynie ludzkich myśli.

Tak by to wyglądało...
w eleganckim stylu,
bez popisów, neologizmów,
zbędnych opisów.
Tak by było tradycyjnie, ale nie dziś.

Powczoraj tusz na niewiele się zdaje,
technologia zmienia obyczaje,
kiedyś myśli kierowały ruchami,
teraz sterują palcami,
palce stukają, myśli słuchają,
sprzężenie zwrotne, impulsy powrotne;
błąd - obiekcja, błąd - korekcja.

oczy patrzą, oczy widzą,
cudowne dziewczęta,
z przepięknymi pikselami na twarzach,
mózg to wszystko przetwarza -
ma się rozumieć!
nigdy nie ma za wiele do powiedzenia,
przekładając wszystko z jutra na jutro,
i zastanawiając się nad sobą samym -

co on sobie w ogóle myśli?!

znów te myśli...

w głowie.

dziwne, obie,
męczą mnie:

"nie dziś, nie."