Minęły lata
od jej śmierci.
Teraz
mieszkają tam robaki
Stara pochwa.
Należała do ciotki.

Zgniła już trochę-
moczona na co dzień.

Było tam parę rzeczy,
wyjętych przy cieniu wiewiórki
na drzewie:
liść dębu chrząszcza,
kopak cukru mrówki.

Słońce w dekiel przygrzewa.
Dzień sie nuży.

Komar przyleciał z podróży
zdziwiony- zobaczył asfalt,
to już nie ten czas,
"dziur na drogach" i wielu kałuży.

Nie ma tych lat ciotki.
Są wspomnienia,
skórzana, zielona pochwa -
kieszeń pokolenia.

Przedmiot na ołówki.