czai się histeria
w arteriach jego duszy
- ech ty baszybuzun!
spłowiałe poglądy wiszą
jak znoszone spodnie

podupadła austeria rozumu
nasłuchuje głosów z radia
i orbity

obliczył, że życie jeszcze długie
przed nim
za nim nie wiadomo co
przeszłość, której nie chce
bo odraża, smuży się
jak dym z ogniska
którego nie ma

łąki, które nie pachną
kraje bez niego
żywoty świętych zapomniane
odgłos werbli na placu

gdy prowadzą tamtą
szum snu się rozsnuwa
karoca do piekieł