Rozpostarły ręce
dzieci nagich Matek,
których serca
przekuwał
Gwóźdź
Wbijany młotem.

Sierp kosił włosy
Nad
zbiorowym grobem
Gdy Galilejczyk
W Miednoje

Ściągał
z pleców
Krzyże.

Dzieci co nigdy nie poznały Chleba!

Żrąc jak świnie
w chlewie
Otręby
Wyższej Władzy.

Kąpiąc się w odchodach
swoich Sióstr i Braci
czuły zapach
ojca.

O świętym imieniu.

Kieliszek błogosławił dzień
Gdy na zachodzie
Ze snu obudził
Demon
Krwawe sny bękarta.

Wnet i dwie potęgi
Niczym
Boskie Siły
Zagrały marsza
- Ziemi.

Co im nic nie warta...

I znów powstały Dzieci,
Z mogił
zapomnianych

Przesiąknięte wilgocią,
Zgnilizną
tamtych dziejów.
Całując
Biel i Czerwień
Wyryte w przedramionach

Odeszły
wraz z Ojczyzną.

Co już

Wniebowstąpiona.



Dawid Ostrzołek,
12 grudnia 2007