czas powoli podnosi swój płaszcz
unosi głowę w stronę mechanicznych drzwi
wlecze swe cielsko
bezradnie odpycha obrazy bladych twarzy
opętanych umiłowaną mądrością
zatrzymać te spojrzenia nie warto - zgryzota
myśleć pozytywnie
teraz to sztuka

ja nic nie mogę

nerwowo kopię w krawężnik
rozświetlone złote obręcze świateł
rażą agresywnie
nie widzisz całej tej groteski
poniżyć się nie możesz

ja nic nie mogę

zostawiam hałas gmachu
mrużę oczy
tu nic nie jest mojego
nie warto być samemu z Feuerbachem