zamykasz oczy.
falujesz delikatnie przy
wyczuwalnych szumach usznych,
zwęglających całe otoczenie
do jednego żarzącego się dźwięku.

z naciśnięciem klamek
od warstw mar,
zdzierasz je kolejno jak stare plakaty,
tapetę zżółkłą i pozaciekaną.

ciało staje się zwiotczałe
i przechodzi w narkozę
niedotykowych zjawisk,
upaćkanych niczym szyby w autobusach
mpk mpk
wiruje w zapadkach mózgu,
od których skóra staje się
coraz bardziej poprzekłuwana obłędem,
kasownikiem zdrowych reakcji.

to właśnie wtedy następuje
nieoczekiwana kontrola biletów.