Nieopodal kościoła, na jego terenie,
mieści się zimą rozebrane drzewie,
na które, kiedy przyleciało
dziewięć kruków.

Zaczęła się wtedy polemika,
kościoła i żywego drapieżnika,
zwiastun śmierci, i światło nieba,
w niecywilizowany sposób czas spędzały.

A symbol poświęcenia, oczy na ulicę,
ale słyszały to i owo metalowe uszy.

Przytwierdzony zbawca rzekł sobie szeptem,
że za mało wolności ma już na
jakiekolwiek ideały i zbyt zmęczony
jest na takie dyrdymały.