człowiek listopadowy wyprzedza świt
budzi krzesła przy pustym stole
jest gotowy na posiłek
obojętnie patrzy na zegar ścienny
chce usłyszeć tempo swoich kroków

a świat jeszcze nieporuszony klaksonami
samochodów w których za chwilę
wyścig z czasem pomiesza się
z żalem do jednostajności

bo powszednio było
wczoraj i rok temu
pół wieku wstecz

jeśli nie on to kto przeprowadzi
światło dnia na drugą stronę
jesieni